ความรู้สึกจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ ๑๐ เมษายน ในกรุงเทพ

โฮจิมินห์ฯ เวียดนาม

ได้ติดตามข่าวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในกรุงเทพฯ ตั้งแต่ตอนเย็นมาตลอดแต่อินเตอร์เน็ทช่วงเย็นไม่ค่อยดีสัญญาณขาดๆหายๆ จนช่วงค่ำสัญญาณดีขึ้น จากข้อมูลที่ทยอยแจ้งข่าวการปะทะจากเิริ่มต้นมีการบาดเจ็บจนกระทั้งเริ่มมีผู้เสียชีวิต ได้แต่ภาวนาอยู่ในใจว่าคงไม่มากและปลอบใจตัวเองว่า เอาหน่ะ อาจจะต้องมีบาดเจ็บและสูญเสียบ้างเพื่อให้ความสงบสุขกลับคืนมาสู่บ้านเมืองเรา แต่ยิ่งดึกขึ้นข้อมูลและข่าวที่ได้รับเริ่มเลวร้ายขึ้น มีผู้บาดเจ็บจำนวนมากขึ้น มีผู้เสียชีวิตแยอะขึ้น ทั้งทหารและพลเรือน แม่กระทั่งนักข่าวชาวต่างชาติ ตกใจมากครับไม่คิดว่าจะมีการสูญเสียมากขนาดนี้ ขอแสดงความเสียใจกับญาติผู้เสียชีวิตทุกฝ่าย และผู้ที่ได้รับบาดเจ็บด้วยครับขอให้ปลอดภัยทุกคน

สุดท้ายรัฐฯ และทหารได้หยุดการเข้าควบคุมพื้นที่และถอยออกมาเพื่อไม่ต้องการเห็นการสูญเสียที่มากกว่านี้ การปะทะหยุดลง เหลือไว้แต่ร่องรอยการปะทะและความสูญเสีย แต่ผมว่าไม่หมดแค่นั้น ร่องรอยความบอบช้ำที่มันจะฝังอยู่ในความทรงจำของคนไทยไปอีกนานแสนนาน

การสูญเสียที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ทุกคนรู้ดีว่าเกิดจากความเห็นแก่ตัวของบุคคลกลุ่มหนึ่งทำเพื่อเรียกร้องการคืนอำนาจให้อดีตนายกฯของประเทศไทยที่คอร์รัปชั่นและถูกตัดสินคดีเป็นนักโทษหลบหนีคดีอยู่ในขณะนี้ สมควรแล้วหรือครับที่ต้องมีคนจำนวนมากมาบาดเจ็บและล้มตายด้วยบุคคลคนนี้ คนที่ไม่มีค่าเหลือความเป็นคนอยู่แล้ว สมควรแล้วหรือที่คนไทยด้วยกันเองต้องมาหลั่งเลือดเพื่อคนที่เป็นคนขายชาติขายแผ่นดิน คนที่มักใหญ่ใฝ่สูงต้องการจะเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองของประเทศเพื่อขึ้นเป็นใหญ่ ไม่มีใครปฏิเสธว่านักโทษทักษิณไม่เคยคิดเรื่องนี้ เพียงแต่เก็บไว้ในใจหรือพูดออกมาแค่นั้นเอง

ในทุกๆครั้งที่มีการปะทะกันของผู้ชุมนุมและเจ้าหน้าที่รัฐฯ ไม่ว่าที่ใหน ประเทศใหน เมื่อไหร่ ก็ต้องมีการบาดเจ็บหรือสูญเสียไม่มากก็น้อย แต่ครั้งนี้ต่าง ต่างตรงที่ว่า

๑. การสูญเสียครั้งนี้ไม่ใช่การสูญเสียเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย ไม่ใช่การสูญเสียเพื่อเรียกหาอิสระภาพและความยุติธรรม

๒. การสูญเสียครั้งนี้ไม่มีผู้แพ้ ไม่มีผู้ชนะ มีแต่ประเทศชาติของเราแพ้และเสียหายยับเยิน

๓. การสูญเสียครั้งนี้เกิดขึ้นเพื่อสิ่งที่เราเรียกว่าเดรัจฉานที่เราไม่อาจจะสามารถเรียกมันว่ามนุษย์ได้อีกต่อไป

ทำไม่พวกกลุ่มคนเสื้อแดงถึงต้องทำมากขนาดนี้ พวกคุณบอกว่ามาชุมนุมเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตยด้วยความสงบแต่พวกคุณมีปืน มีระเบิด มีอาวุธสงคราม รับบาลฯพยายามคุยกับพวกคุณพวกคุณก็เอาแต่แสดงออกโง่ๆด้วยการพูดไม่รู้เรื่อง ยืนยันแต่ว่าจะให้ยุบสภาโดยไม่มีเหตุผลที่เหมาะสม รัฐบาลบอกว่าจะยุบภายใน ๙ เดือน แต่พวกคุณตัดสินใจเองไม่ไ้ด้และถอยไม่ได้เพราะจุดที่คุณต้องการคือให้ยุบวันนี้เพื่อให้นักโทษทักษิณได้กลับมาเร็วที่สุดก่อนที่มันจะเป็นมะเร็งตาย

วันนี้คนไทยจำนวนมากเอือมระอากับพวกเสื้อแดงที่หยุดไม่ได้ เรารู้ว่าพวกคุณหยุดไม่ได้แล้ว เพราะหากคุณหยุดวันใหนนั่นหมายความว่าคุณจะกลายเป็นผู้ต้องหาทันที เราเอือมระอากับรัฐบาลที่อ่อนโยนมากเกินไป สุภาพมากเกินไป จนกลายเป็นความอ่อนแอ สุดท้ายเกิดเป็นสิ่งที่บานปลายจนบาดเจ็บเสียหายมากมายขนาดนี้

ตอนนี้ประเทศเรามีทางออกอยู่ตรงใหนครับ คนไทยทุกคนครับ ถึงวันนี้มันไม่ใช่เรื่องของรัฐบาลและผู้ชุมนุมเสื้อแดง เสื้อสีใหนก็ตามต่อไปแล้ว มันคือเรื่องของคนไทยทุกๆคนแล้วครับ เราต้องออกมาร่วมกันแสดงออกถึงความต้องการของคนไทยทั้งหมดโดยส่วนใหญ่ เราต้องออกมาเรียกร้องให้ทุกฝ่ายหันหน้ามาใช้วิธีการแก้ปัญหาด้วยความสงบ ให้กฏหมายและระบบรัฐสภาในการแก้ปัญหา และหาทางออกให้ประเทศไทยครับ